«Χρειαζόμαστε ένα κόμμα του καθενός και όχι του κανενός. Ενα κόμμα των έργων και όχι των λόγων, ένα κόμμα της αλληλεγγύης»

Δημοσιεύτηκε στο pelop.gr στις 14/6/2012
Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Οργισμένος Ελληνας ων, θέλησε να απευθυνθεί στους ξένους και να τους πει τον πόνο του. Αντικειμενικός κριτής, επίσης, δεν παρέβλεψε τα «στερεότυπα» του λαού μας κι αναμετρήθηκε μαζί τους, θέλοντας να «αιχμαλωτίσει την ουσία». Ετσι, από την καυστική του πένα προέκυψαν οι «Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι». Μιλώντας στην «Πτκ», ο Χριστόφορος Κάσδαγλης εξηγεί γιατί προτιμά να μη συζητά το απευκταίο σενάριο άτακτης χρεοκοπίας. Προτείνει την ώριμη σκέψη περί την ταυτότητα και την πορεία μας, διατηρεί άσβεστη την ελπίδα του, αναλύει τα χαρακτηριστικά του ιδανικού κόμματος. Στον αγώνα για την επιβίωση, δε, προτάσσει το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό.
Ποια συναισθήματα «γέννησαν» το βιβλίο σας;
Οργή, κατάθλιψη, πείσμα για επιβίωση, κριτική διάθεση, ελπίδα. Και μια αίσθηση ότι πρέπει να γυρίσουμε ανάποδα την εικόνα για να την καταλάβουμε πιο σωστά και να την υπερβούμε, αναγνωρίζοντας και την κωμική της πλευρά – όχι από ελαφρότητα, αλλά από ανάγκη.
Είναι αυτό το «μεγαλείο της φυλής», όπως το αποκαλείτε, που μας οδηγεί σε υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας, τις οποίες ωστόσο αποδεικνύουμε περίτρανα εκτός των συνόρων μας;
Δεν είναι το μεγαλείο της φυλής, αλλά η ανάμνησή του. Η πεποίθηση ότι είμαστε ο ομφαλός της Γης κι ότι όλοι μας χρωστάνε για τα φώτα που τους προσφέραμε κάποτε. Είναι εν τέλει η εσωστρέφειά μας, που όταν για κάποιο λόγο διαρραγεί και βρεθούμε αναγκασμένοι να λειτουργήσουμε σε ξένο περιβάλλον και να προκόψουμε, μια χαρά τα καταφέρνουμε.
Σε κάποιο σημείο κάνετε (ειρωνικά) «εύφημο μνεία στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας». Πιστεύετε ότι η κρίση θα μας κάνει να εκτιμήσουμε ό,τι δικό μας;
Η κρίση σε βοηθάει να εκτιμήσεις πολλά πράγματα που στην προηγούμενη κατάσταση της επίπλαστης ευημερίας τα υποτιμούσες. Η πρότασή μου δεν είναι να περάσουμε σ’ ένα νέο κύκλο εσωστρέφειας δοξάζοντας και καταναλώνοντας μόνο τα ελληνικά προϊόντα. Η πρότασή μου είναι να κάτσουμε να ξανασκεφτούμε συλλογικά, ως χώρα, ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Να αποφασίσουμε με ώριμο και δημιουργικό τρόπο τι θέλουμε να παράγουμε και τι να καταναλώνουμε, ποιες θέλουμε να είναι οι σχέσεις μας με το φυσικό περιβάλλον και με τον υπόλοιπο κόσμο. Το θέμα δεν είναι να αποφασίσουμε ξαφνικά να φτιάξουμε αυτοκίνητα ή αεροπλάνα (πράγμα αδύνατο στο ορατό μέλλον), αλλά να σκεφτούμε τι είναι αυτό που μπορούμε να παράγουμε με συνέπεια και ανταγωνιστικότητα, ώστε να το ανταλλάσσουμε με τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα που πραγματικά χρειαζόμαστε, αντί να καταφεύγουμε στα δανεικά. Να βρούμε μια ισορροπία, αντί να οδηγηθούμε σε μια νέα -αντίστροφη- υπερβολή.
Αναφέρεστε σε στίχους σύγχρονων Ελλήνων ποιητών-Καβάφη, Σεφέρη, Κάλβου, Κατσαρού, Αναγνωστάκη, Ελύτη, Ρίτσου, Σολωμού-σχετικούς με τη χώρα μας, ενώ πρόσφατα έγινε τραγούδι ποίημα του Σουρή, γραμμένο πριν από έναν αιώνα («Δυστυχία σου Ελλάς»). Αποτινάσσεις, λέτε, τόσων χρόνων νοοτροπία; Ξυπνάς;
Ξυπνάς θες δε θες, με όλ’ αυτά που μας συμβαίνουν. Το θέμα είναι τι κάνεις αφού ξυπνήσεις. Εντάξει, τα βασικά τα ξέρουμε: Θα πλυθείς, θα ντυθείς, θα κοιταχτείς στον καθρέφτη. Ωραία, και μετά; Θα πας παρακάτω με συνθήματα ή με πολιτισμό; Με κέφι ή με κατάθλιψη; Με δημιουργικότητα ή με αυτοκαταστροφική μανία; Με φαντασία και όραμα ή με παλιές εμμονές που απλώς τις έχεις αμπαλάρει σε νέα συσκευασία;
Το «ημερολόγιο ενός ανέργου», που περιλαμβάνεται στο βιβλίο σας, πώς προέκυψε;
Το «ημερολόγιο ενός ανέργου» είναι η ακραία συνέπεια των βιωμάτων της κρίσης. Είναι η προσωποποίηση του απόλυτου κακού, που τώρα συνεχώς θεριεύει και εξαπλώνεται. Εκτός από δουλειά, λεφτά και προοπτική, ο άνεργος δεν διαθέτει επίσης φωνή και εκπροσώπηση. Είναι περιθωριοποιημένος και αυτοπεριθωριοποιημένος, βουτηγμένος στην απόγνωση, τη μοναξιά και την ενοχή ότι θα ‘πρεπε κάπως αλλιώς να τα ‘χει πάει στη ζωή του. Θέλησα να δώσω φωνή σ’ αυτόν τον άνεργο μέσα από μικρές σελίδες ημερολογίου που διαχέονται μέσα στο βιβλίο. Με μια γραφή χαμηλών τόνων, που έρχεται σε συνεχή σύγκρουση με τη χιουμοριστική και αυτοσαρκαστική διάθεση που κατά τα άλλα το χαρακτηρίζει. Είναι μια δουλειά που κάποτε θα τη συνεχίσω, γράφοντας κι άλλες τέτοιες ατομικές εξομολογήσεις. Ή, ακόμα καλύτερα, δίνοντας βήμα στους ίδιους τους ανέργους -πιθανότατα μέσα από ένα μπλογκ- ώστε να καταγράψουν οι ίδιοι σελίδες από το πραγματικό τους ημερολόγιο.
Ο κόσμος τρέμει στο ενδεχόμενο της χρεοκοπίας. Εσείς, στην περίπτωση αυτή, αναφέρετε ένα ελκυστικό μοντέλο της, ανασύροντας κάποιες έννοιες ξεχασμένες όπως, κοινωνική αλληλεγγύη, διαφάνεια, ισονομία, αγάπη, κατανόηση, και κάτι πολύ σημαντικό λιγότερη αλαζονεία. Πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό στις σύγχρονες κοινωνίες;
Καλύτερα θα ήταν να μη συζητάμε για κανένα σενάριο άτακτης χρεοκοπίας -όσο το συζητάς, τόσο πιο κοντά φέρνεις. Είναι αλήθεια ότι στο βιβλίο καταγράφω ένα ιδεατό μοντέλο που θα επέτρεπε σε μια χώρα να μετατρέψει την τυχόν χρεοκοπία της σε εγερτήριο αλληλεγγύης και σε εφαλτήριο ανάπτυξης με μέτρο τον άνθρωπο και τις πραγματικές ανάγκες του. Ωραία ουτοπία, αλλά δεν θα ‘θελα να το δω αυτό. Πρώτον, γιατί δεν διακρίνω τις πολιτικές δυνάμεις που θα ενέπνεαν και θα συντόνιζαν με επάρκεια ένα τόσο κοσμογονικό σχέδιο, και δεύτερον, γιατί όλη αυτή η προσπάθεια θα χρειαζόταν να συμπυκνώσει μέσα σε μια πενταετία αλλαγές νοοτροπίας και κουλτούρας που θα ‘πρεπε να έχουν συντελεστεί μέσα σε μισό αιώνα. Χλωμό το βλέπω…
Η ΠΑΛΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Ανήκετε στον χώρο της Αριστεράς. Εχετε εκδώσει (2009) το «Η Αριστερά και ο κακός ο λύκος-Το γαμώτο ενός Αριστερού). Πώς τα πήγε η Αριστερά στην πάλη της με τον λύκο, στην πορεία αυτών των χρόνων, θεωρείτε;
Η Αριστερά παλεύει όλ’ αυτά τα χρόνια με πολλούς λύκους, εντός εκτός και επί τα αυτά. Να, όμως, που βρίσκεται απότομα στο κέντρο των εξελίξεων, καλούμενη να διαχειριστεί το χάος. Η περίσταση δεν προσφέρεται για υπεραισιοδοξία. Πρέπει να ανταποκριθεί σε ελπίδες δυσανάλογες με τις υπάρχουσες δυνατότητες, χωρίς να διαθέτει την πολυτέλεια του χρόνου. Το έχει ξαναεπιχειρήσει αυτό η ελληνική Αριστερά, να βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά. Αυτοπεποίθηση, μέτρο και ευελιξία είναι οι προϋποθέσεις ώστε να ξαναϋπάρξει εκείνη η ανάταση, αλλά με καλύτερο τέλος.
Το συμπέρασμά σας από τις πρώτες εκλογές και οι προβλέψεις σας για τις επαναληπτικές;
Το μόνο πράγμα που έχει μείνει όρθιο σ’ αυτό τον τόπο είναι η ελπίδα, αυτό το ανώριμο και θυμωμένο ΟΧΙ που εκφράστηκε στις 6 Μαΐου, και τώρα φιλοδοξεί να μεγαλώσει, να ενηλικιωθεί και να γίνει ένα γόνιμο ΝΑΙ.
Αυτό το κόμμα-καταλύτης για το οποίο κάνετε λόγο στο βιβλίο σας, επισημαίνοντας την ανάγκη να εφευρεθεί, πώς θα πρέπει να είναι;
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα του καθενός και όχι του κανενός. Αριστερό, ευρωπαϊκό, ανοιχτό, ακτιβιστικό, οικολογικό, που θα ενώνει τον κόσμο πάνω σ’ ένα απλό, κατανοητό και ευρύ πολιτικό πρόγραμμα. Αντισυστημικό στη ρίζα του, αλλά έτοιμο να προτείνει θετικές προτάσεις σε κάθε περίσταση, ευέλικτο, ανοιχτό σε συνεργασίες βάσει αρχών. Ενα κόμμα των έργων και όχι των λόγων, ένα κόμμα της αλληλεγγύης, που θα αναπτύξει ένα δίχτυ προστασίας των αδυνάτων. Αλλά που θα πει επίσης την απλή αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πια εύκολες συνταγές για την Ελλάδα. Κανέναν δεν πρέπει ν’ αφήσουμε να μας ξεγελάσει ως προς αυτό.
-Σ’ έναν άνθρωπο τον ελκύουν το χιούμορ, το καλό γούστο, η αυτογνωσία, η γενναιοδωρία, η προσωπικότητα. Τον απωθούν ο ναρκισσισμός, η ανταγωνιστικότητα, τα κόμπλεξ.
Τι τον κάνει να χαίρεται; «Η ομάδα μου. Η οικογένειά μου. Η επικράτηση της συλλογικότητας έναντι της ιδιώτευσης» απαντά.
-Η φράση που θα απηύθυνε σ’ έναν πολιτικό, αυτές τις κρίσιμες στιγμές είναι: «Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα σπιτάκι και λέει καλά είμ’ εδώ (Μιχάλης Κατσαρός)».
-Στο «δικό του νησί» ό,τι απολαμβάνει είναι: «Η ισορροπία και η λιτότητα των παλιών φτωχικών σπιτιών. Αμυνα απέναντι στον φεουδάρχη, τον κατακτητή τον πειρατή. Οικονομία χώρου και υλικών. Η εστία, η ζεστασιά. Και οι ιδιαίτερες καμινάδες τους, που αποτελούν έργα μοντέρνας γλυπτικής».
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s