Να δούμε το τέρας κατάματα και να του βγάλουμε τη γλώσσα…

Δημοσιεύτηκε στο Rodos@larm 11/09/2012

Συνέντευξη στον Γ. Πιέρρος

Η Ρόδος για μένα είναι οι συγγενείς μου,  οι φίλοι μου, η σούμα, το «Δέντρο», η Παλιά Πόλη, η Απολακκιά, ο Μαν. Σαββής, ο Θ. Αναπολιτάνος, ο παλιός 9,59 FM, το Πρασονήσι, το Ενυδρείο, το Μαντράκι, ο Πύργος της θείας μου στα Τριάντα…

Iδεολόγος, ανήσυχος, πολυγραφότατος, τολμά να λέει και ¨γαμώτο¨ για όσα τον συναρπάζουν, δεν πρόκειται για έναν τυπικό συγγραφέα. Ο Χριστόφορος  Κάσδαγλης αποδέχθηκε την πρόσκληση του Rodos Alarm και δέχθηκε να μας μιλήσει σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το νέο του βιβλίο ¨ανώνυμοι χρεωκοπημένοι¨ και την σχέση του με την Ρόδο.

  • Γράφεις αδιάκοπα, σχεδόν βιωματικά μια κυψελίδα από τον στρατό, τον Παναθηναϊκό, την αριστερά, την κοινωνία στις σελίδες των βιβλίων σου περιμένει τον αναγνώστη. Και τώρα, ¨ανώνυμοι χρεωκοπημένοι¨. Ποιοι είναι;

Η απάντηση, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, είναι προφανής: Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι είμαστε όλοι οι κεραυνόπληκτοι Έλληνες, που πίσω από τα δόντια της οικονομικής κρίσης, εγκλωβισμένοι οι ίδιοι μέσα σε μια υπέρτατη σύγχυση δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την κρίση αξιών και προτύπων που προηγήθηκε. Θα θέλαμε να επιστρέψουμε πέντε χρόνια πίσω, φαντασιωνόμαστε μια τέτοια επιστροφή αν και το ξέρουμε ότι η ευμάρεια που προηγήθηκε είναι αλληλένδετη με όσα ζούμε σήμερα.  Από την άλλη, η λύση που φορτικά μάς προτείνει το καταρρέον πολιτικό σύστημα
συνεπικουρούμενο από πιστωτές, συμμάχους και διεθνείς οργανισμούς, βαθαίνει προφανέστατα την κρίση και οδηγεί στη διάλυση των πάντων. Πόσες αλλεπάλληλες αυταπάτες μπορεί ν’ αντέξει μια κοινωνία;

  • Από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης έχουν γραφτεί πολλά, τι το διαφορετικό συναντά κανείς στο νέο βιβλίο σου;

Σ’ αυτή την ερώτηση θα προτιμούσα την απάντηση να τη δώσουν οι ίδιοι οι αναγνώστες. Αλλά αφού ρωτάς, νομίζω ότι το βασικό χαρακτηριστικό
του βιβλίου είναι η χιουμοριστική διάθεση που το χαρακτηρίζει, καθώς και μια ανελέητη προσπάθεια αποδόμησης των στερεότυπων που μας
αιχμαλωτίζουν και δεν μας αφήνουν να δούμε τα προφανή.

  • Σε παίρνει να κάνεις χιούμορ με όσα δραματικά μας συμβαίνουν;

Με παίρνει δεν με παίρνει, είναι ο μόνος τρόπος ν’ αντέξουμε, να αντισταθούμε, να δούμε το τέρας κατάματα και να του βγάλουμε τη
γλώσσα. Αυτό που κάπως σώζει την κατάσταση είναι ότι ο σαρκασμός συμπληρώνεται από αντίστοιχες δόσεις αυτοσαρκασμού. Είμαι μέσα στο
πρόβλημα μέχρι το λαιμό, αυτό το ζει και το καταλαβαίνει ο αναγνώστης, οπότε ελπίζω ότι μου αναγνωρίζει το δικαίωμα στο χιούμορ, αφού ο
πρώτος στόχος είμαι εγώ ο ίδιος.

  • Και ¨χρεωκοπημένοι¨ και ¨ανώνυμοι¨, έχουν ελπίδα οι πρωταγωνιστές του βιβλίου σου; Μπορούν να συνεχίσουν να ονειρεύονται;

Ακόμα και τη στιγμή που η αφήγηση εκτρέπεται σε νότες μελαγχολικές και απελπισμένες με το <<Ημερολόγιο ενός ανέργου>>, ένα διαφορετικό είδος γραφής που δοκιμάζω σ’ αυτό το βιβλίο, πιο χαμηλών τόνων απ’ το συνηθισμένο, πιστεύω ότι μια νότα αισιοδοξίας αχνοφέγγει πίσω απ’ το
θυμό, το φόβο, την ανασφάλεια – αν δεχτούμε ότι η αυτογνωσία, η πρόσκληση για αλληλεγγύη και το χαμόγελο αποτελούν σήματα κατατεθέντα
της ελπίδας.

  • Αν παρουσίαζες το βιβλίο σου στην Ρόδο τι διαφορετικό θα είχε ο πρόλογος σου; Τι σε συνδέει μ’ αυτόν τον τόπο;

Η Ρόδος είναι για μένα πρώτα απ’ όλα οι συγγενείς μου κι η παρέα μου. Το Ροδίνι. Ο πάλαι ποτέ ραδιοφωνικός σταθμός Ρόδος 959 FM stereo και
οι σπουδαίοι δημοσιογράφοι και ραδιοφωνιτζήδες με τους οποίους συνεργάστηκα κάποτε. Το βιβλιοπωλείο <<Το Δέντρο>>, όπου θα γίνει κάποια στιγμή η παρουσίαση για την οποία με ρωτάς. Οι φίλοι μου στο facebook. Η Απολακκιά. Ο Μανόλης Σαββής, ο κολλητός μου. Ο Θανάσης Αναπολιτάνος.
Το Πρασσονήσι. Ο <<πύργος>> της θείας μου στα Τριάντα. Το θαλάσσιο σκι. Η παλιά πόλη. Το ενυδρείο. Ο γύρος του νησιού με ποδήλατο. Ο
Αττάβηρος. Η σούμα. Το Μαντράκι. Οι βιομηχανίες CAIR και Emery. Η Ρόδος συμπυκνώνει ένα μεγάλο αριθμό πραγμάτων που αγαπάω και αρκετά
απ’ αυτά που μισώ – ιδίως την αποθέωση μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης που φέρει τη σφραγίδα της βαρβαρότητας, της υπερβολής και της κενότητας

Το Rodos Alarm ευχαριστεί και αποχαιρετά προσωρινά τον Χριστόφορο Κάσδαγλη. ¨ Όταν χωριζόμαστε, ευτυχισμένοι, λαμπεροί, αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και
λέμε ο ένας στον άλλον να προσέχει. Δεν το λέμε με λόγια, αλλά στη δύναμη της αγκαλιάς μας, υπάρχει το αξίωμα που μας ενώνει και μας
επιτρέπει να βαδίζουμε με αξιοπρέπεια, να κοιτάζουμε τα παιδιά μας χωρίς να ντρεπόμαστε, να μεριμνούμε για το μέλλον που θα
ζήσουν τα εγγόνια μας. Κι αυτό το αξίωμα είναι το εξής: «Ούτε λήθη, ούτε συγγνώμη» Luis Sepulveda.

http://rodosalarm.gr/index.php/synenteuxis/6692-2012-09-11-08-35-47

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s