Δεν είναι ημιαργία, είναι απεργία!

Apergia-1Μπορεί τώρα εσύ να νομίζεις ότι η απεργία και το συλλαλητήριο δεν έχουν καμία σημασία για σένα, για το εισόδημά σου, για την οικογένειά σου.

Μπορεί ίσως να νομίζεις ότι γίνεται να το παίξεις δίπορτο: Αν η απεργία και το συλλαλητήριο δεν έχουν κάποιο απτό αποτέλεσμα, εσύ θα ’χεις γλυτώσει το μεροκάματο και θα ’χεις κάνει καλή εντύπωση στο αφεντικό σου ή στον προϊστάμενό σου. Κι αν πάλι κάτι κερδηθεί, εσύ θα πάρεις το μερίδιο που σου αναλογεί ακέραιο.

Μπορεί πάλι να είσαι απογοητευμένος, να λες ότι οι αγώνες αυτοί δεν οδηγούν πουθενά, ότι ο αντίπαλος είναι πολύ ισχυρός για να καταπονηθεί με απεργίες και με διαδηλώσεις, να ξεγελιέσαι ότι τάχα με το χρόνο και με την κοινή προσπάθεια όλων θα φτιάξουν τα πράγματα, οπότε  καλύτερα να πάμε στις δουλίτσες μας -αν έχουμε-, παρά να τρέχουμε στους δρόμους και να τρώμε χημικά στο κεφάλι άνευ λόγου.

Μπορεί να ’χεις και μια δικαιολογία στο τσεπάκι: Ότι τάχα μόνο με δυναμικές μορφές πάλης, με απεργία διαρκείας και με τα πλήθη να μην το κουνάνε από την πλατεία Συντάγματος κι από όλες τις πλατείες της χώρας θα ανατραπεί η κυβέρνηση και οι μνημονιακές πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης, ενώ όλα τ’ άλλα είναι χαμένος κόπος και μεροκάματα – ντουφεκιές στο γάμο του Καραγκιόζη.

Ή μπορεί να έχεις στο μυαλό σου άλλους τύπους διαμαρτυρίας, με κεριά έξω απ’ τη Βουλή,  με λουλούδια στη ΓΑΔΑ, με σιωπηρές πικετοφορίες και με καθιστικές διαμαρτυρίες, κι όλ’ αυτά που γίνονται τώρα να σου φαίνονται παρωχημένα και αναποτελεσματικά.

Μπορεί να κριτικάρεις το συνδικαλιστικό κίνημα και τις δομικές του αδυναμίες, τον εργατοπατερισμό και τις πελατειακές σχέσεις, και να μη θέλεις να γίνεις ένα μ’ αυτούς. Μπορεί να σιχαίνεσαι τα κόμματα, τα πανώ, τις ντουντούκες, τα συνθήματα και τις αλυσίδες περιφρούρησης.

Ή, πάλι, μπορεί να έχεις πειστεί ότι το πρόβλημα σηκώνει μονάχα πολιτικές λύσεις, και ότι μόνο από τις εκλογές, όποτε γίνουν, θα υπάρξει διέξοδος.

Τέλος, μπορεί να θεωρείς ότι το δίπολο απεργία/διαδήλωση δεν σε αφορά, αφού εσύ δεν έχεις πλέον εργασία. Ας διαδηλώσουν αυτοί που απεργούν, ίσως σκέφτεσαι. Ο άνεργος δεν γίνεται να απεργήσει, άρα δεν έχει νόημα και να διαδηλώσει. Έτσι κι αλλιώς, γραμμένο με έχουν τα συνδικάτα κι όλοι οι άλλοι.

Καταλαβαίνω. Κι εμένα τα ίδια περνάνε απ’ το μυαλό μου, ιδίως σε στιγμές κατάθλιψης. Αλλά ό,τι κι αν πρεσβεύεις απ’ όλα αυτά, θέλω να θυμηθείς πώς φυλλορρόησε, και τελικά πώς έπεσε, η -πανίσχυρη αρχικά- κυβέρνηση Παπανδρέου. Θέλω να θυμηθείς ότι κανένας από εκείνους τους αγώνες δεν πήγε χαμένος. Ούτε οι πλατείες, ούτε οι απεργίες, ούτε τα χημικά που σου έκοψαν την ανάσα, ούτε το χτύπημα του κλομπ που σε μούδιασε ή σε μάτωσε. Ότι όλες αυτές οι διαμαρτυρίες τρύπωσαν μέσα στις κοινοβουλευτικές ομάδες και τις διέβρωσαν, ότι προετοίμασαν τη μεγάλη ανατροπή στις εκλογές – έστω κι αν δεν ολοκληρώθηκε. Αλλά στο μεταξύ,  εσύ είχες ταρακουνήσει τις ελίτ σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, τις τρόμαξες κανονικά, έστω και αν δεν είδες στην τσέπη σου κάποιο απτό αποτέλεσμα. Είχες συγκινήσει κόσμο στην Ισπανία, στην Ιταλία και στην Πορτογαλία, έστω κι αν ακόμα δεν έχει γίνει δυνατό ένα μέτωπο των χωρών του Νότου, που τόση το έχουμε ανάγκη κι εμείς, κι εκείνοι, κι ολόκληρη η Ευρώπη.

Θέλω να αναλογιστείς πως όλο το σύστημα προσπαθεί να σε αποτρέψει. Να σε εμποδίσει να κατέβεις στους δρόμους, με το καλό ή με τη βία, με τις τηλεοράσεις, με τα ΜΑΤ, με την απογοήτευση, με προβοκάτσιες – ακόμα και με την εκμετάλλευση ανεγκέφαλων που πατάνε πάνω σου για να κάνουν το δικό τους ανέξοδο/αδιέξοδο σόου. Κόβουν την κυκλοφορία από νωρίς, κλείνουν τους σταθμούς του μετρό, προσπαθούν να απαξιώσουν τον αγώνα σου, κι ακόμα καλύτερα να αποθαρρύνουν εσένα τον ίδιο.

Σου ζητάω να σκεφτείς ότι απλώς βρισκόμαστε στα μισά του δρόμου. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Τα δοκιμάσαμε όλα: «επαναδιαπραγμάτευση» και «απαγκίστρωση» και «αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας».

Αλλά ούτε επιστροφή υπάρχει, τα καύσιμα δεν φτάνουν για να γυρίσουμε πίσω στο 2009, άσε που τώρα το ξέρουμε καλά ότι επρόκειτο μόνο για φαντασίωση, για μια εικονική πραγματικότητα στην οποία μπήκαμε, αλλά το πανάκριβο εισιτήριο ήταν καταβλητέο στην έξοδο.

Advertisements

7 responses to “Δεν είναι ημιαργία, είναι απεργία!

  1. Κύριε Κάσδαγλη έχετε και δίκιο και άδικο.
    Το δίκιο: δε γίνεται να γυρίσουμε στο 2009. Δε γίνεται να πάψουμε ν’ αγωνιζόμαστε ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές.

    Το άδικο: δε γίνεται να γυρίσουμε στους αγωνιστικούς τρόπους του 2011. Τους διεξάγαμε αυτούς τους αγώνες και ήταν εν μέρει, όπως αναγνωρίζετε και σεις, ατελέσφοροι.
    Ακριβώς επειδή δεν γίνεται να γυρίσουμε στο 2009 πρέπει να τ’ αλλάξουμε όλα στη χώρα μας.

    Πώς;

    Με συγκεκριμένους στόχους που θα φτιάχνουν μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα στη κοινωνία.
    Με στόχο, Δημοκρατία.
    Με τρόπο αυτόν:

    http://dhmokratiatwragiaolous.wordpress.com/2012/01/30/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9-2/

    Όταν θ’ αρχίσουμε να; μαζεύουμε υπογραφές ελπίζω να έχουμε και τη δική σας.

    • Αγαπητέ blackboy 1955,
      Συμφωνώ στη βασική διαπίστωση. Πρέπει να τ’ αλλάξουμε όλα! Το θέμα είναι σε ποια κατεύθυνση. Δεν ήταν αυτό το αντικείμενο του συγκεκριμένου άρθρου, αλλά πιστεύω ότι στο blog υπάρχουν αρκετά κείμενα που προδιαγράφουν συγκεκριμένες ιδέες επ’ αυτού.
      Συμφωνώ και στην ανάγκη δημιουργίας ενός μεγάλου δημοκρατικού πλειοψηφικού ρεύματος.
      Μονάχα που θα μου επιτρέψεις να παρατηρήσω ότι ο τρόπος για τη δημιουργία ενός τέτοιου ρεύματος δεν μπορεί να εξαντλείται σε συνταγματικές μόνο τροποποιήσεις, όσο θετικές κι αν είναι. Χρειάζονται παρεμβάσεις στο παραγωγικό και στο καταναλωτικό πρότυπο, στις δομές του κράτους, στους κρίσιμους τομείς της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής πρόνοιας, του πολιτισμού, της έρευνας, της τεχνολογίας και της καινοτομίας (για να περιοριστώ μόνο στις βασικές προτεραιότητες). Εκεί κυρίως νομίζω ότι θα κριθεί η δημιουργία ενός πλειοψηφικού μπλοκ, και όχι στα διαδικαστικά.
      Όσον αφορά τέλος τη συγκεκριμένη πρόταση μάλλον θα την προσυπέγραφα, αν και δεν μου πολυαρέσει να υπογράφω κείμενα στη σύνταξη των οποίων δεν έχω συμμετάσχει (εφόσον αυτό είναι τεχνικά δυνατόν).
      Καλή επιτυχία, πάντως, στην καμπάνια σας.

      • Συναγωνιστή κύριε Κάσδαγλη. (Επιτρέψτε μου τη προσφώνηση αυτού του είδους μιας και οι αγώνες που είναι μπροστά μας θα μας φέρουν δίπλα, δίπλα).
        Θα ήθελα να σας θυμίσω κάτι που μάλλον γνωρίζετε καλύτερα από μένα. Τα διαδικαστικά είναι εξόχως πολιτικά ζητήματα. Κι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για θέματα που αφορούν στο τρόπο συγκρότησης μιας δημοκρατικής πολιτικής κοινωνίας.
        Σήμερα οι συμπολίτες μας είτε δεν έχουν θέσεις για τα μεγάλα ζητήματα της υγείας, της παιδείας, της φορολόγησης του πλούτου κ.λ.π. είτε αν έχουν αυτές τους χρησιμεύουν ως κριτήριο για την επιλογή κομματικής προτίμησης στις εκλογές. Πέραν τούτου ουδέν.
        Η πρότασή μας για την καθιέρωση δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία των πολιτών στοχεύει στην ενεργοποίση κάθε μέλους της κοινωνίας μας. Θέλουμε να τους δωθεί το κίνητρο ν’ ασχοληθούν με συγκεκριμένα πολιτικά προβλήματα και να πάρουν θέση επί του δεδομένου κάθε φορά ζητήματος.
        Με το πέρασμα εν μέρει της νομοθετικής εξουσίας στους πολίτες (όπως γίνεται εδώ και εκατόν εξήντα χρόνια στην Ελβετία) θα αποφύγουμε αιματηρές πολιτικές συγκρούσεις που όλοι ψυχανεμιζόμαστε.

        Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία είναι πλέον τόσο πολύπλοκη (σε ιδεολογικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο) και έχει δεχθεί τέτοια και τόσα χτυπήματα τα τελευταία τρία χρόνια που μου φαίνεται απίθανο να δημιουργηθεί ένα πλειοψηφικό κίνημα με περιεχόμενα πολιτικής όπως αυτά που περιγράφετε.
        Επειδή όμως η σφίξη βγάζει λάδι ίσως κάτω απ’ τη πίεση αφόρητων κοινωνικών καταστάσεων να δημιουργηθούν όπως όπως συνομαδώσεις που θα οδηγήσουν σε μια πλειοψηφική πολιτική έκφραση στο άμεσο μέλλον. Τι μπορούμε όμως να περιμένουμε σε μια τέτοια περίπτωση; Χωρίς δημοκρατία δεν έχουμε τίποτα. Νέες διαψεύσεις περιμένουν μπροστά. Αν οι νέοι θεσμοί δεν προκύψουν μέσα από ευρύ κοινωνικό διάλογο που θα καταλήγει με διαδικασίες νομοθέτησης απ’ τους ίδιους τους πολίτες τότε κάθετι καινούριο θα είναι εξαρχής υπονομευμένο.

        Το ζήτημα της συνδιαμόρφωσης του κειμένου της πρωτοβουλίας για συνταγματική αναθεώρηση, μας απασχολεί και μας. Οι δυνάμεις μας είναι λίγες. Σκεφτόμαστε να οργανώσουμε μια περίοδο διαβούλευσης μέσα από ένα site σε μια προσπάθεια ν’ απευθυνθούμε σε όσο το δυνατό περισσότερούς ανθρώπους. Χρειαζόμαστε και τη δική σας βοήθεια.

        Ευχαριστώ για το διάλογο και την επικοινωνία και συγνώμη αν σας κούρασα.

  2. Αγαπητέ Blackboy1955,
    Αν φάνηκε ότι υποτιμώ τις διαδικασίες και τους συνταγματικούς θεσμούς ζητώ συγνώμη – δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Άλλωστε, δήλωσα με σαφήνεια ότι με την ουσία της πρότασης συμφωνώ.
    Από την άλλη, πιστεύω ότι το ρίσκο της ευκαιριακής «συνομάδωσης» είναι μεγαλύτερο αν μια κοινωνική συμμαχία επιχειρηθεί μόνο με διαδικαστικά προτάγματα. Θέλω να πω μ’ αυτό ότι μου φαίνεται εύκολο να συμφωνήσουμε πολλοί σε κάποια θέματα θεσμών δημοκρατίας, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ουσιαστικότερης συναίνεσης, αλλά όταν φτάσουμε στην ουσία της πολιτικής το πιθανότερο είναι να διαπιστώσουμε ότι μας χωρίζει χάος.
    Πιστεύω αντιθέτως ότι η κρισιμότητα της συγκυρίας αναδεικνύει λύσεις σε μείζονα κοινωνικά θέματα, γύρω από τις οποίες μπορεί να δημιουργηθεί συνεκτική κοινωνική πλειοψηφία. Δεν είναι εύκολο, θέλει δουλειά, διάλογο, επιστημονική ανάλυση και πιθανότατα κάποιους συμβιβασμούς – αλλά μπορεί και πρέπει να γίνει.
    Εκεί που ασφαλώς θα συμφωνήσουμε είναι ότι ένα πλαίσιο δημοκρατικών διαδικασιών μπορεί ασφαλώς να διευκολύνει αυτές τις διεργασίες.
    Κατά τα λοιπά, είμαι στη διάθεσή σας να βοηθήσω εφόσον αυτό κριθεί χρήσιμο.

  3. Παράθεμα: Δεν είναι ημιαργία, είναι απεργία! | Const4ntino's Free Zone

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s