Οι τελευταίοι ΤΡΟΧΟΙ

4T511COVER-LOW_159_213Οι 4ΤΡΟΧΟΙ μάλλον δεν υπάρχουν πια. Χτες μόλις, το διοικητικό συμβούλιο των Τεχνικών Εκδόσεων διαπίστωσε πως δεν υπάρχουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να προχωρήσει η συμφωνία που είχε γίνει για τη συνέχιση της έκδοσης σε νέο πλαίσιο – έκτακτων συνθηκών. RESTART ήταν ο γενικός τίτλος του τελευταίου τεύχους – η πιο βραχύβια επανεκκίνηση που έγινε ποτέ…

Μερικές θέσεις εργασίας (αν και δεν είχαν μείνει και πολλές) ακόμα χαμένες, ένας τίτλος λιγότερος στα περίπτερα, λίγη φτώχεια (οικονομική, εκδοτική, πνευματική)  παραπάνω. Αλλά βέβαια, η διακοπή της έκδοσης των 4ΤΡΟΧΩΝ είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ όλα αυτά, ίσως γιατί οι 4ΤΡΟΧΟΙ ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό περιοδικό. Για μένα προσωπικά, ακόμα πιο πολύ!

Ένα κλασικό σλόγκαν του περιοδικού ήταν «4ΤΡΟΧΟΙ: Κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού». Μπορεί να ακουγόταν υπερφίαλο, αλλά έτσι ήταν. Δεν επρόκειτο για ένα ακόμα περιοδικό αυτοκινήτου, ούτε μόνο για το αρχαιότερο και το πιο επιτυχημένο. Οι 4ΤΡΟΧΟΙ ήταν -είναι- κατά τη γνώμη μου το καλύτερο περιοδικό που βγήκε διαχρονικά στην Ελλάδα. Ένα περιοδικό που, εκτός από το αυτοκίνητο, κινούνταν πάντα στην αιχμή των τεχνολογικών και κοινωνικών εξελίξεων και μέσα στις γραμμές του φρόντιζε πάντα να περιλαμβάνει σελίδες οξείας πολιτικής και κοινωνικής κριτικής που φαίνονταν παράταιρες με την υπόλοιπη ύλη (τεστ αυτοκινήτων, τιμές, νέα μοντέλα, αξεσουάρ και πολλές ιλουστρασιόν διαφημίσεις), αλλά δεν ήταν καθόλου παράταιρες γιατί οι αναγνώστες του δεν τις έβλεπαν έτσι.

Η δήλωση «κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού» από ένα περιοδικό αυτοκινήτου, είχε την εποχή του γκλάμουρ και του λάιφ στάιλ την ιδιαίτερη σημασία του. Ποιος ασχολιόταν εκείνες τις μέρες με τον ελληνικό πολιτισμό; Ούτε καν τα πολιτιστικά έντυπα ή οι πολιτιστικές σελίδες των εντύπων ποικίλης ύλης και των εφημερίδων, που είχαν προτιμήσει αναφανδόν τις κοσμικότητες, τα κουτσομπολιά, τις λίστες των ευπώλητων, τη λάμψη του μεγάρου, την άμεση ή έμμεση λατρεία του χρήματος. Σ’ αυτήν ακριβώς την τάση πήγαινε κόντρα η εκκεντρική εμμονή στον «ελληνικό πολιτισμό», και υπήρχε πάρα πολύ μεγάλη αλήθεια σ’ αυτό.

Συμμετείχα στην περιπέτεια των 4ΤΡΟΧΩΝ, εγώ, ο απολύτως άσχετος με την αυτοκίνηση, από το 2001 ως αρθρογράφος, και από το τέλος του 2002 ως επικεφαλής της δημοσιογραφικής ομάδας του ΑΝΤΙΛΟΓΟΥ – οι τελευταίοι τροχοί του αμαξιού, δηλαδή. Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ήταν μια προϋπάρχουσα ενότητα στην καρδιά του περιοδικού, που ασχολιόταν με οτιδήποτε άλλο εκτός από το αυτοκίνητο και που φιλοξενούσε εκείνη την εποχή ακόμα, και για αρκετά χρόνια, μαζί με τα χρονογραφήματα σημαντικών ανθρώπων του πνεύματος, το παραληρηματικό εντιτόριαλ του Κώστα Καββαθά – μερικές μαστορικά γραμμένες σελίδες από έναν παλιό του είδους, απ’ αυτή την εμβληματική φιγούρα που ξεδίπλωνε τις αναμνήσεις του, που γκρίνιαζε επί παντός του επιστητού, που εκτόξευε απίστευτες και εξαιρετικά εύστοχες προφητείες -για την πορεία του τόπου, για τις νέες τεχνολογίες, για τους κινδύνους από τη συνεχή επέκταση του κρατικού ελέγχου στην ιδιωτικότητα των πολιτών-, που μεμψιμοιρούσε μονότονα αλλά γοητευτικά για τα ελαττώματα του Έλληνα και για την κατάντια του κράτους, για υποσχέσεις που του δόθηκαν από πρωθυπουργούς και υπουργούς οι οποίες ποτέ δεν υλοποιούνταν. Υποσχέσεις που δεν αφορούσαν παροχές ή ρουσφέτια, αλλά την υποτιθέμενη εφαρμογή διαφόρων ρεαλιστικών (καμιά φορά και ουτοπικών) σχεδίων μεγάλης εμβέλειας που πρότεινε κατά καιρούς ο ίδιος, τα οποία τους γυάλιζαν και τους γοήτευαν για λίγο, αλλά δεν ήθελαν και δεν μπορούσαν -δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση- να υλοποιήσουν, όπως και κάθε άλλη λαμπρή ιδέα που μπορεί να συναντούσαν στο διάβα τους – για να την ακυρώσουν.

Δούλεψα λοιπόν σχεδόν δώδεκα χρόνια στους 4ΤΡΟΧΟΥΣ, τον τελευταίο καιρό απλήρωτος, όπως και οι συνεργάτες μου, και το τελευταίο διάστημα ούτε καν απλήρωτοι, απλώς εθελοντές που επιστρέφαμε κάτι από όσα χρωστούσαμε στο περιοδικό και στους ανθρώπους του. Τι χρωστούσαμε στο περιοδικό; Μια από τις καλύτερες συνεργασίες στη δημοσιογραφική μας καριέρα, μέσα σε ένα δημιουργικό πλαίσιο, χωρίς παρεμβάσεις, πολιτικές ή άλλες, στο πλαίσιο ενός εντύπου που μας έκανε περήφανους όταν δηλώναμε ότι δουλεύαμε εκεί.

Ειδικά για μένα, η σημασία της σχέσης μου με τους 4ΤΡΟΧΟΥΣ είχε ακόμα πιο μεγάλη βαρύτητα. Ο Κώστας Καββαθάς ήταν ο πρώτος που μου πρόσφερε δουλειά όταν έφυγα από την Ελευθεροτυπία, το 2000, ένα μεγάλο επαγγελματικό και προσωπικό σοκ για μένα, ασχέτως αν τότε βρήκα τελικά δουλειά αλλού, με περισσότερα λεφτά και προοπτικές (τουλάχιστον έτσι το εκτίμησα τότε). Ο Κώστας όχι μόνο δεν μου κράτησε κακία, αλλά ήταν συνεχής η έγνοια του για μένα και οι προτάσεις του να κάνουμε πράγματα μαζί – μερικά από τα οποία, τα πιο φιλόδοξα, δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Δεν θέλω να αγιοποιήσω τον Καββαθά. Για μένα υπήρξε από τους πιο ταλαντούχους επαγγελματίες που συνάντησα, ένας μεγάλος κοσμοπολίτης και οραματιστής, ένας σπουδαίος πιονιέρος που άνοιξε δρόμους. Μαζί με τα απίστευτα προτερήματά του έχει βέβαια και χτυπητά ελαττώματα, τα οποία, όμως, πρέπει να πω, τα πλήρωσε πρώτα ο ίδιος -πολύ ακριβά μάλιστα- και μετά οποιοσδήποτε άλλος. Τα πλήρωσε βέβαια και το περιοδικό.

Το πρόβλημα είναι πως όλη αυτή η πορεία, βοηθούσης και της κρίσης, οδηγήθηκε τελικά στην καταστροφή. Αλλά προσωπικά πιστεύω ότι αυτό το δυναμικό και αυτή η παράδοση των 4ΤΡΟΧΩΝ είναι μια μεγάλη παρακαταθήκη που δεν γίνεται να πάει χαμένη. Στο κάτω κάτω τα περιοδικά είναι οι άνθρωποί τους, δεν είναι ούτε οι τίτλοι τους ούτε οι υποδομές τους ούτε -βέβαια- τα… χρέη τους. Περιμένω λοιπόν με ανυπομονησία να δω το επόμενο βήμα αυτής της σπουδαίας ομάδας, μια κολεκτίβα ή μια νέα εταιρεία, ένα νέο ξεκίνημα με ή χωρίς τον Κώστα Καββαθά, με ή χωρίς εμένα τον ίδιο.

Advertisements

11 responses to “Οι τελευταίοι ΤΡΟΧΟΙ

  1. οι 4 τροχοι ηταν το πρωτο περιοδικο που αγορασα στα 13 μου το μακρινο 1994.τοτε με ενθουσιαζε πολυ η ιδεα να διαβαζω ενα περιοδικο που οι περισσοτεροι συνομιλικοι φιλοι μου διαβαζαν βαβουρα και μικι μαους.ομολογω οτι στην αρχη δεν πολυενδιαφερομουν για το τι εγραφαν τα αρθρα δοκιμων η ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ και απλα το ξεφυλλιζα για να δω τις φωτο των αυτοκηνιτων.
    η οικογενεια μου δεν ειχε την δυνατοτητα να εχει αμαξι οποτε σταδιακα μεσα απο το περιοδικο οδηγουσα με την φαντασια μου τα καλυτερα μοντελα.καθε μηνα ζαλιζα τον περιπτερα,»ηρθαν οι 4 τροχοι;ακομα;»
    λιγα χρονια μετα,μπανει στην οικογενεια το ibiza του αδελφου μου.γεγονος μεγαλο τοτε!!γρηγορα στο τευχος που το ειχε δοκιμη για να ανακαλυψω διαφορα μυστικα!απο τοτε αρχισε το περιοδικο να αποκταει αλλο νοημα για μενα.αρχισα να ονειρευομαι το δικο μου αμαξι,οπου θα το εχουν δοκιμασει οι καλυτεροι συντακτες του περιοδικου και θα το προσφερουν ανοιχτο βιβλιο σε μενα ωστε να διαλεξω το καλυτερο….ομως με παιρνει η μαμα πατριδα καπου εκει,αλλα μου δινει την ευκαιρια να οδηγησω πολλα διαφορετικα οχηματα,αλλα και να γραψω απειρα χιλιομετρα μιας και πηρα μια ειδικοτητα που ουτε την περιμενα.»οδηγος τροχοφορων οχηματων» και μεσα απο τα ερειπια του Ε.Σ. αρχιζα να μαζευω εμπειριες για οταν θα εβγαινα στον δρομο με το δικο μου αμαξι.ομως,καπου εκει αρχισε να σπαει κατι μεσα μου.εκει που εβλεπα διαφημησεις απο αμαξια που ετρεχαν σε ανοιχτους δρομους,και εγω επηζα στο μποτιλιαρισμα καπως αρχιζε να μου ερχετε διαφορετικα.ηταν οι εποχη (ετος 2000)οπου ολοι ειχαν και απο ενα αμαξι…εκτος απο μενα.εψαξα να βρω στο περιοδικο μια λυση.τιποτα.απλα δοκιμες απο αμαξια οπου ελεγαν ενα απλο «βολικο στην πολη και το παρκαρισμα».ποτε δεν καταλαβα τι εννουσαν βολικο.το 3ωρο δουλεια σπιτι η το 2ωρο ψαξιμο να παρκαρω;κυκλοφοραγα σε υπηρεσιες με το τζιπ του στρατου,και εβλεπα ανθρωπους κλεισμενους μεσα στα αμαξια,νοθρους γκριζους να οδηγανε λαμαρινες εκατομυριων,αλλα να μην φαινονται ευτυχησμενοι.μα γιατι;αφου αυτο το αμαξι εδινε αερα ελευθεριας!!!!πως ειναι δυνατον να νιωθει φυλακισμενος;απολυθηκα.εξακολουθουσα να μην εχω αμαξι.και εξακολουθουσα να βλεπω γκριζους οδηγους πισω απο τιμονια.που και που καποιος πιτσιρικας,η με τα πρωτα του λεφτα,η με τα λεφτα του πατερα του περναγε διπλα απο το παπι μου με την εξατμιση μπουρι,και την μουσικη τεντα.προσπαθουσε και αυτος να διωξει το γκριζο;μπορει,ετσι φαινοταν.καμια απαντηση απο το περιοδικο.»βολικο στην πολη και το παρκαρισμα».και ηρθε η εποχη (2002 περιπου) για τα SUV.τι στυλ,τι «πουλ μουρ» (ορος που τον εμαθα στον ΑΝΤΙΛΟΓΟ η μονη φωτεινη πλεον εξαιρεση ενος περιοδικου που αρχιζε να παραπαιει.ναι απο τοτε το 2002 αρχιζε να τελειωνει),τι πολλα κυβικα!!τι πολλοι ιπποι!!!ξαφνικα το περιοδικο αρχιζε να εκθιαζει αμαξια,τα οποια δεν ειχαν καμια βολικη χρηση,η απλα ηταν 4χ4 και πολλων κυβικων αρα «η ιδανικη επιλογη για τον εκδρομεα αλλα…..και να σας παει στην δουλεια.βολικο στην πολη και στο παρκαρισμα».ε πως διαολο ενα κτηνος 3000κ.ε.κ ειναι ιδανικο για καποιον κοιλαρα οπου παει μεχρι το περιπτερο και η μεγαλυτερη εκδρομη που εχει κανει ποτε ηταν μεχρι τα ισθμια;και οχι απο το φυσικο περιβαλον ενος 4χ4 το χωμα, αλλα απο την εθνικη οδο!!!!!!!!!!!!πουθενα να γραφει οτι δεν απευθηνονται σε κατοικους πολης,ουτε σε συνταξιουχους που μολις πηραν το εφαπαξ για να πηγαινουν για βρουβες στην παρνηθα καθε σκ.μπορει να φαινετε οτι το τραβηξα λιγο εκτος θεματος,αλλα το τελευταιο τευχος το πηρα εκεινη την χρονια του 2003 οπου το πραγμα αρχισε να ξεφευγει.τοτε αγορασα και το πρωτο μου αμαξι.οχι ομως μεσα απο αυτα που μου προτεινε το περιοδικο «μεγαλο πολλα κυβικα και…..βολικο στην πολη και το παρκαρισμα»αλλα ενα polo vw οπου παρα την πολυδιαφημησμενη «γερμανικη τελειοτητα» βγηκε πιο προβληματικο και απο alfa romeo.απο τοτε εγινα λατρης των 2 τροχων.πολλοι με κοροιδευουν και γελανε που κυκλοφορω ακομα και χειμωνα με την μηχανη.ομως αυτοι ειναι οι γκριζοι και αχρωμοι που ειναι κλεισμενοι σε ενα αμαξι.κλεισμενοι σε ενα περιοδικο,οπου τελικα ηταν κοματι του πολιτισμου μας.αυτου του πολιτισμου που στην πορεια τον σιχαθηκα.αυτου του πολιτισμου του SUV και της CAYENE οπου παραδοξως…ηταν βολικη στην πολη και το παρκαρισμα….και ιδανικη για εκτος δρομου εξορμησεις ως το δασακι της Νεας Φιλαδελφιας με κανα παρανομο αμορε.χανοντας αυτο που αγαπησα σε ενα περιοδικο,εχασα και την αγαπη μου για τα αυτοκινητα και με κερδισε η αγαπη για μοτοσυκλετα.ποτε δεν πηρα μια απαντηση απο το περιοδικο.ισως καποια χρονια πριν,το μακρινο 1994,να επαιρνα μια απαντηση η ενα σχολιο στο γιατι πρεπει να γινω και εγω ενας απο τους γκριζους οδηγους πισω απο το τιμονι ενως εξισου γκριζου αμαξιου.μπορει στο μελλον,να ξαναβγουν οι 4τροχοι,και θα παω απο τους πρωτους να το αγορασω.αλλα απαντηση δεν θα παρω ποτε μαλλον.ισως γιατι δεν ηθελα ποτε να ειμαι «βολικος στην πολη και το παρκαρισμα».συγνωμη για την μακρυγορια μου,αλλα ολο αυτο σχετικα με το μακροβιοτερο περιοδικο ηθελα να το βγαλω,και να αναλογιστειτε γιατι κλεινει ενα περιοδικο «κρατος» στον χωρο του ειδικου τυπου.καλησπερες απο κερκυρα.

    • Καλέ μου φίλε από την Κέρκυρα, ωραίο το κείμενό σου κι ας μη συμφωνώ σε όλα, συμωνώ όμως στη βαθύτερη ουσία του.
      Να ξέρεις ότι αν ξανβγούν οι 4ΤΡΟΧΟΙ ή κάποιο διάδοχό τους περιοδικό (κι αν είμαστε, με το καλό, κι εμείς μέσα), αποσπάσματα από το κείμενό σου θα δημοσιευτούν στο πρώτο φύλλο. Αντίλογος δεν είπαμε;

      • ετσι αντιλογος,και θα λειψει παρα πολυ παρ ολα αυτα απο τον χωρο του ειδικου τυπου.μακαρι να το ξαναδουμε κρεμασμενο στα περιπτερα.πολυ κριμα που «εφυγε» τοσο αδοξα.παραλειψη μου παντως στο κειμενο να πω ενα τεραστιο ευχαριστω στον κ.Καββαθα για ολα αυτα τα χρονια που μεσα απο αυτες σελιδες ταξιδεψα,γελασα,τσαντιστηκα και εμαθα 5 πραγματα.εστω και αν στην πορεια καπου οι δρομοι μας χωρισαν.

      • Αθάνατοι οι 4Τ. Εμαθαν τον »σκεπτόμενο » Ελληνα,νά οδηγει σωστά,σβελτα και αμυντικά. Βεβαια οι χιλιάδες »ανεγκέφαλοι»μηχανοδηγοι,δεν μάθαν ποτε τι ειναι πράγματι το τιμόνι..Δεν φταινε πάντως οι 3τ.Προσπάθησαν να διδάξουν τό σωστό,καί κάτι πέτυχαν.Γειά σου φιλε Κ.Καβαθά.Μεγάλε Ελληνα δάσκαλε..Εγω πάντως θά φυλάω πάντα τά κιτρινισμένα τευχη του περιοδικού,απο΄το 70,σαν κορην οφθαλμου.

  2. Είναι κρίμα πραγματικά να κλείσει τόσο άδοξα και απότομα, μια ιστορία…
    Περιορίζομαι λοιπόν στη δημοσίευση του παρακάτω κεμένου…
    Τους εγκάρδιους χαιρετισμούς από τη Θεσσαλονίκη.

    Κωνσταντίνος Παπαγιαννόπουλος

    Υ.Γ. … το θεωρητικό φαινομενικά «τέλος» μπορεί να γίνει αργότερα νέα πραγματική «αρχή»… ας είμαστε αισιόδοξοι !

    ————– * —————–

    (Από το επετειακό τεύχος Νο 49, των 4Τ Οκτώβριος 1974)

    Κάναμε τον καλύτερο χρόνο…
    Κλείσαμε ένα χρόνο επιτυγχάνοντας ένα ασύλληπτο ρεκόρ.
    Σ’ αυτό το χρόνο…
    Δοκιμάσαμε περισσότερα από 50 αυτοκίνητα, αφιερώσαμε πάνω από 550 σελίδες σε τεχνικά θέματα, θέματα οδηγήσεως και ασφάλειας, επισκεφθήκαμε τα ξένα εργοστάσια και ακόμη…
    Λάβαμε μέρος στους αγώνες για να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας. Πήγαμε στο Τάργκα Φλόριο, στην Α. Αφρική και στη Σκαδιναυία, γράψαμε για το Σικελικό εσπερινό, το Σαφάρι της Ανατολικής Αφρικής και το Τουντούριρι Ράλλυ.
    Τέλος φτιάξαμε ένα περιοδικό που οι λέξεις Δράσις, Υπευθυνότης, Προβληματισμός, Έρευνα, δεν είναι όροι για «εξωτερική κατανάλωσι».
    Οι 4 ΤΡΟΧΟΙ δεν βγήκαν να κερδίσουν αγώνες !
    Βγήκαν να κερδίσουν εσάς και πιστεύουν ότι… έκαναν τον καλύτερο χρόνο !
    4 ΤΡΟΧΟΙ
    ΜΗΝΙΑΙΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
    Καλιρρόης 28 & Νέζερ 1 Αθήναι 403 τηλ. 915814

  3. Είναι απαράδεκτο. Μεγαλώσαμε με αυτό το περιοδικό. Προσωπικά, έφαγα και ξύλο, επειδή αγόραζα αυτό το περιοδικό, «παραβλέποντας» και καλά τα μαθήματά μου. Aγοράζοντας αυτό το περιοδικό, στην αρχή ουσιαστικά της δεκαετίας του ’80, σε συνέχεια του ιδίου πραχθέντος εκ μέρους του μακαρίτη του πατέρα μου, μου δημιούργησε τον εθισμό, να περιμένω πώς και πώς, να μαζέψω τα όποια χρήματα κόστιζε τότε (αν θυμάμαι καλά, το 1983, 100 και βάλε δραχμές – συγχωρήστε με που δεν θυμάμαι ακριβώς – ήταν υπόθεση), καθώς και να κάθομαι έξω από τα περίπτερα, να περιμένω τα φορτηγάκια του ημερήσιου και μηνιαίου τύπου, για να καταφέρω να πάρω το πρώτο εκ του τρέχοντος μήνα, τεύχος.Αποτέλεσε δε, την αφορμή για να επισκεφτώ έστω και σαν παιδί (τέτοια αγάπη το είχα), τις εγκαταστάσεις στην Γοργίου περί τον Σεπτέμβριο του 1990 ή ’91 (είχε θυμάμαι τέστ το Όπελ το Καλίμπρα σε σύγκριση με το Νισάν το 200άρι της εποχής και ήταν παρκαρισμένα επί της Γοργίου) και αργότερα, στο παλαιό αεροδρόμιο των Αθηνών. Θυμάμαι, μπήκα στο γραφείο του Κ.Κ. και τον κοίταγα χωρίς να αρθρώσω κουβέντα (όπως συμβαίνει πάντα με ανθρώπους, που σου δημιουργούν πρότυπα, γιατί για εμένα, οι μετέχοντες τότε, κάπου στην αρχή της δεκαετίας του ’90 και ο διευθυντής τους, ήταν και ακόμα είναι τα πρότυπα. Το ίδιο και για τον Σ.Χ.). Κρίμα. Χίλιες φορές κρίμα. Μακάρι να βρεθεί επενδυτής, που θα μπορέσει να υποστηρίξει την προσπάθεια. Δεν μπορεί να είναι δυνατόν, να μην υπάρχει ξανά αυτό το περιοδικό, που, ουσιαστικά «γέννησε» τα πάντα σε επίπεδο αυτοκινητιστικής παιδείας, στα περίπτερα την πρώτη εκάστου μηνός. Ανάθεμα στην Άλφα πρές καιθώς και στην μεταγενέστερη εταιρία που μπατήρησε. Χαρτογιακάδες της πλάκας.

  4. Δυστυχώς ΟΛΕΣ οι σοβαρές προσπάθειες που γίνανε στην Ελλάδα είχαν το ίδιο τέλος.Είμαι αναγνώστης των 4τροχών από το 1980 και είναι το μόνο έντυπο που θα μου λείψει!
    ΚΡΙΜΑ.Κρίμα γιά ένα περιοδικό σαν τους 4τροχούς.Ενα περιοδικό που πάντα πήγαινε κόντρα σε όλα τα κατεστημένα.Που κατα την γνώμη μου δεν υπέκυψε ποτέ στα «όποια» συμφέροντα.Προσωπικά οι 4τοχοί ήταν μία οικογένεια!Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα πρωινό του μακρινού 1990(περίπου) που βρέθηκα στα γραφεία τους (αν θυμάμαι καλά στην Αρδητού) για να βρω ένα τεύχος που δεν πρόλαβα στα περίπτερα.Με δεχτήκανε σαν παλιό φίλο,με κεράσανε και καφέ!
    Κύριε Καββαθά μήν πτοείστε.Συνεχίστε με όλες σας τις δυνάμεις
    Και εσείς Κύριε Κάσδαγλη.Συνεχίστε.Γιατί μόνο με αντίλογο πλέον έχουμε ελπίδα.

  5. «Κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού».
    Όχι, δεν ήταν ένα υπερφίαλο διαφημιστικό σλόγκαν. Ήταν η μόνιμη ευχή και προσπάθεια του περιοδικού. Ευχή όχι για το περιοδικό, αλλά για την Ελλάδα. Δυστυχώς ο «σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός» εξαντλήθηκε στα ουίσκια, τις μπουζουκλερί, στην απόλαυση τεχνολογικών επιτευγμάτων άλλων πολιτισμών και ενίοτε σε κιτς καρικατούρες και αναπαραστάσεις του αντίπαλου δέους, του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Και τώρα που η ανάγκη για ένα όραμα είναι πιο επιτακτική από ποτέ, η απώλεια είναι ακόμα μεγαλύτερη.
    Ελπίζω να βρεθεί κάποια λύση, το περιοδικό να συνεχίσει να εμπνέει και ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον κάποιος από αυτούς τους εμπνευσμένους αναγνώστες να μείνει στη χώρα μας και να μεγαλουργήσει εδώ, αντί σε μία πολιτισμένη χώρα.
    Υ.Γ. Δεν είναι το σύνηθες ύφος του γραπτού λόγου μου, αλλά το υιοθέτησα τιμής ένεκεν προς τον ΚΚ.
    Αναγνώστης από τον Δεκέμβριο του 1990 μέχρι… τέλους.

  6. Το νοίκι στο γραφείο αργούσα καμιά φορά να το πληρώσω…ποτέ όμως δεν ξέχασα να τρέχω στο περίπτερο την 1η κάθε μήνα για σας.Τους 4Τ τους βιώνεις,δεν τους »αγοράζεις».Σας νιώθω όλους φίλους μου όλα τα χρόνια.Μακράν το καλύτερο ελληνικό περιοδικό ασχέτως της ύλης.Α και when the going gets tough,the tough get going…Καλημέρα.

  7. Αν τα δάκρυα όλων αυτών των απίθανων για το λουκέτο στους 4Τ ήταν αγορασμένα τεύχη, το περιοδοκό ΔΕΝ θα έκλεινε!
    Αντιγράφω απο το site των Τεχνικών Εκδόσεων
    «Σε μια σημαντική συμφωνία που πραγματοποιήθηκε το 2006, η «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΥΜΠΕΡΗ Α.Ε.» απέκτησε συμμετοχή 33,33% στο μετοχικό κεφάλαιο της Eταιρείας. Η συνεργασία των δύο εκδοτικών οργανισμών θέτει τις προϋποθέσεις για την περαιτέρω ανάπτυξη των περιοδικών της Eταιρείας τόσο στην Ελλάδα όσο και σε αναδυόμενες αγορές του εξωτερικού. »
    Περαστικά, υπερφίαλοι. Άκου κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού, ένα περιοδικό αυτοκινήτου! Ήμαρτον!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s