ΕΡΤ – ΕΣΗΕΑ μετ’ επιστροφής

doureiostypos-afisaΚάθομαι, ως δημοσιογράφος, μπροστά σ’ ένα τρίστρατο και ξύνω το κεφάλι μου προσπαθώντας ν’ αποφασίσω ποιον δρόμο πρέπει να πάρω.

Δεξιά μου είναι ο δρόμος της κρίσης. Όλη αυτή η συμφορά που έχει πέσει πάνω στο κεφάλι μας, οι απολύσεις, οι απεργοσπασίες, η ανεργία, η φτωχοποίηση, ο κοινωνικός αυτοματισμός που σπρώχνει τον ένα να φάει τις σάρκες του άλλου μήπως και διασωθεί. Η απαξίωση των ΜΜΕ, πολύ συχνά ακόμα και των υποτιθέμενων εναλλακτικών και αριστερών, από τα οποία, ειδικά σήμερα, περιμένουμε πολλά.

Η κρίση φέρνει σ’ ένα πρώτο επίπεδο πείσμα και αγανάκτηση. Σιγά σιγά, όμως, ιδίως όταν κάποιες προσδοκίες -προσωπικές ή συλλογικές- διαψεύδονται, έρχεται η μελαγχολία που αρχίζει να υποσκάπτει τα θεμέλια του φρονήματός σου, κι έπειτα έρχεται η κατάθλιψη, η εσωστρέφεια, οι ενοχές. Με μια λέξη, πενθείς. Συνέχεια

Advertisements

Τσομπανάκος ήμουνα, την ατζέντα άλλαζα

 2013_06_13_10_58_38__eb7cf224fdf34d12ad3b9119f361f55fΟ τελικός του Ευρωμπάσκετ το 1987. Η Λιλιπούπολη. Τα τραγούδια της παρέας στη σκοπιά. Η εκπομπή του Διονύση Σαββόπουλου «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι». Ο Φρέντι Γερμανός, Αλάτι και πιπέρι. Ο Φίλιππος Συρίγος σ’ εκείνα τα μαυρόασπρα σαββατιάτικα μπασκετικά απογεύματα. Ο Γιάννης Πετρίδης. Ο θείος Νώντας. Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος Παπαστεφάνου.

Στεκόμουν απέναντι στην κατάμαυρη οθόνη της τηλεόρασης και σκεφτόμουν τι σημαίνει για μένα η δημόσια τηλεόραση. Ακόμα πιο εκκωφαντική ήταν η μαυρίλα της σιωπής στην άδεια συχνότητα της ΕΡΑ-ΣΠΟΡ. Συνέχεια