ΕΡΤ – ΕΣΗΕΑ μετ’ επιστροφής

doureiostypos-afisaΚάθομαι, ως δημοσιογράφος, μπροστά σ’ ένα τρίστρατο και ξύνω το κεφάλι μου προσπαθώντας ν’ αποφασίσω ποιον δρόμο πρέπει να πάρω.

Δεξιά μου είναι ο δρόμος της κρίσης. Όλη αυτή η συμφορά που έχει πέσει πάνω στο κεφάλι μας, οι απολύσεις, οι απεργοσπασίες, η ανεργία, η φτωχοποίηση, ο κοινωνικός αυτοματισμός που σπρώχνει τον ένα να φάει τις σάρκες του άλλου μήπως και διασωθεί. Η απαξίωση των ΜΜΕ, πολύ συχνά ακόμα και των υποτιθέμενων εναλλακτικών και αριστερών, από τα οποία, ειδικά σήμερα, περιμένουμε πολλά.

Η κρίση φέρνει σ’ ένα πρώτο επίπεδο πείσμα και αγανάκτηση. Σιγά σιγά, όμως, ιδίως όταν κάποιες προσδοκίες -προσωπικές ή συλλογικές- διαψεύδονται, έρχεται η μελαγχολία που αρχίζει να υποσκάπτει τα θεμέλια του φρονήματός σου, κι έπειτα έρχεται η κατάθλιψη, η εσωστρέφεια, οι ενοχές. Με μια λέξη, πενθείς.

 Αριστερά μου βλέπω το δρόμο της κινητοποίησης. Καταρχήν της ατομικής. Όχι, δεν θα το βάλω κάτω, θα συνεχίσω, και πάνω απ’ όλα θα γράφω, θα γράφω, θα γράφω. Θα ψάχνω, θα ερευνώ, θα κριτικάρω, άρα θα υπάρχω. Κι ακόμα κι αν είμαι άνεργος θα δημοσιεύω, όπου μπορώ. Στο τουίτερ, στο facebook, στα μπλογκ – αν είναι ανάγκη, ακόμα και σε σαμιζντάτ και σε τατζεμπάο, για τους παλιότερους.

Και παράλληλα -ακόμα πιο σημαντικό- της συλλογικής κινητοποίησης. Όπου υπάρχουν και κινούνται άνθρωποι με ανάλογα προβλήματα και ευαισθησίες. Όπου κρατιέται ζωντανός κάποιος παλμός ή, έστω, σφυγμός. Αναζωπυρώνοντας μικρές φωτιές με ό,τι μέσα διαθέτεις. Προσπαθώντας να μετατρέψεις το συναίσθημα σε έξυπνη σκέψη και δράση, επιστρατεύοντας φαντασία και ευρηματικότητα.

Λαμπρό παράδειγμα απ’ αυτή την άποψη είναι το κίνημα υπεράσπισης της δημόσιας τηλεόρασης. Μια μάχη που ξεκίνησε αλλιώς μπορεί να υπερβεί το συντεχνιακό στοιχείο και να πάει πολύ πιο μακριά, να απειλεί να ανατρέψει μια κυβέρνηση ολόκληρη, η συνοχή της οποίας φαινόταν μόλις πριν από λίγες μέρες απρόσβλητη.

 Κι ο μεσιανός δρόμος είναι ο δρόμος των εκλογών – αύριο και μεθαύριο, στις 18 και 19 Ιουνίου στην ΕΣΗΕΑ.

Κάποιος άνεργος λέει: Γιατί να έρθω να σας ψηφίσω;

Να μην έρθεις να μας ψηφίσεις, φίλε, αν έχεις αποφασίσει ν’ αφήσεις το επάγγελμα και ν’ αρχίσεις να βγάζεις το ψωμί σου αλλιώς. Να μην έρθεις αν έχεις παραιτηθεί κι έχεις σκύψει το κεφάλι. Να μην έρθεις αν πιστεύεις ότι η λύση στο πρόβλημά σου είναι ατομική, αν έχεις εναποθέσει τις ελπίδες σου στην ανάπτυξη που ΘΑ έρθει, ή στην πτώση του καπιταλισμού που ΘΑ σου λύσει αυτομάτως όλα σου τα προβλήματα ή, τέλος, στη Δευτέρα Παρουσία – και τα τρία είναι ισοδύναμα.

Να έρθεις όμως να ψηφίσεις αν θέλεις η ΕΣΗΕΑ να συνεχίσει να αγωνίζεται. Με λάθη, με παραλήψεις, με παλινωδίες, με γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και παραταξιακές υπονομεύσεις, αλλά να αγωνίζεται, να ματώνει και να υπηρετεί αρχές, όπως την τελευταία διετία. Αν θέλεις ν’ ανοίξει και ν’ αγκαλιάσει τα μπλοκάκια, τους απλήρωτους, τους επισφαλώς εργαζόμενους και το νέο δημοσιογραφικό προλεταριάτο του Ίντερνετ. Αν θέλεις να αναβαθμιστεί, να θέσει ως πρώτη προτεραιότητα τους άνεργους, να γίνει πιο αποτελεσματική και μαχητική, να εφεύρει νέες, πιο έξυπνες και ευέλικτες, μορφές αντίστασης. Πιο ρεαλιστικές και πιο κοντά στις δικές σου ανάγκες.

Να έρθεις αν σε ενδιαφέρει η επιβίωση των ασφαλιστικών μας ταμείων, η προσπάθεια θεσμοθέτησης μιας δουλειάς ανά εργαζόμενο ώστε να εξοικονομηθούν θέσεις εργασίας. Πάνω απ’ όλα, να έρθεις αν νομίζεις ότι μπορείς να βάλεις κάτω μια ιδέα επαγγελματική και να την υλοποιήσεις συνεργατικά, μαζί με άλλους συναδέλφους, να φτιάξετε έναν κοινωνικό συνεταιρισμό κι ένα καινούριο εναλλακτικό μέσο με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη του σωματείου.

 Κάποιος που έχει ακόμα τη δουλειά του λέει: Γιατί να έρθω να σας ψηφίσω;

Να μην έρθεις να μας ψηφίσεις, φίλε, αν έχεις χάσει κάθε εμπιστοσύνη στη συλλογικότητα και νομίζεις ότι θα σωθείς συνδιαλεγόμενος ατομικά με τον εργοδότη. Να μην έρθεις αν πιστεύεις ότι οι κινητοποιήσεις του κλάδου είναι αυτές που σου δυσκολεύουν τη ζωή, που σε στριμώχνουν ανάμεσα στο σωματείο και στον εργοδότη. Πρώτα πρώτα γιατί δεν είναι το σωματείο που σου δυσκολεύει τη ζωή, είναι οι μνημονιακές πολιτικές, είναι η αποεπένδυση των εργοδοτών και η προσπάθειά τους να διασώσουν τις καταθέσεις τους και τη διαπλοκή τους με το κράτος και με τις τράπεζες, σε βάρος των εργαζομένων. Κι ούτε είναι το σωματείο που σε βάζει σε διλήμματα όταν έρχεται η ώρα της απεργίας. Ο εργοδότης το κάνει και πάλι, με τη μεγαλύτερη αγριότητα και έλλειψη επαγγελματικής ηθικής. Εμείς, άλλωστε, δεν κυνηγάμε τον απεργοσπάστη, του τείνουμε το χέρι και στρεφόμαστε μονάχα εναντίον εκείνου που πιέζει και εκβιάζει τον εργαζόμενο να μπει στο ρόλο του απεργοσπάστη. Τέλος, να μην έρθεις να ψηφίσεις αν είσαι εσύ εκείνος που πιέζει και εκβιάζει τον εργαζόμενο να γίνει απεργοσπάστης. Κράτα καλύτερα τη σχέση σου με το σωματείο μονάχα στο επίπεδο του… πειθαρχικού.

Αλλά να έρθεις αν σε ενδιαφέρει να ξαναϋπάρξουν κάποτε συλλογικές συμβάσεις, αν σε ενδιαφέρει το μέλλον των ταμείων μας, αν εξακολουθείς ακόμα να πιστεύεις ότι πρέπει ο δημοσιογράφος να έχει τη γνώμη και την αυτονομία του, να ερευνά με βάση τις αρχές της δεοντολογίας και όχι με βάση τα συμφέροντα του εργοδότη, αν σε νοιάζει να κυκλοφορείς στην κοινωνία με το κεφάλι ψηλά, όχι γιατί είσαι αργυρώνητος ή σταρ ή παπαγαλάκι, αλλά γιατί της είσαι χρήσιμος και της προσφέρεις κάποια υπηρεσία.

Κι ακόμα έλα, αν έχεις αντιληφθεί ότι το πρόβλημά μας δεν είναι συντεχνιακό κι ότι έχει μεταβληθεί σε βαθύτατα πολιτικό, ότι αν δεν αλλάξει αυτό το πλαίσιο που δηλητηριάζει τη ζωή μας και συνεχώς κατεβάζει τον κύκλο των κοινωνικών προσδοκιών, αν δεν προχωρήσουμε σε ριζική αντιστροφή αξιών και προτεραιοτήτων  δεν υπάρχει προοπτική.

Τέλος, πρέπει να έρθεις αν βρίσκεσαι μετέωρος κάπου μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ μιας καλής θέσης εργασίας και της απόλυσης – αν δηλαδή είσαι δημοσιογράφος της ΕΡΤ. Να έρθεις για να επιστρέψεις ένα μέρος της αλληλεγγύης που σου προσφέρθηκε απλόχερα, κυρίως όμως για να συνεχίσουμε και να τελειώσουμε νικηφόρα ό,τι αρχίσαμε μαζί.

Μερικοί λένε: μα πώς είναι δυνατόν να γίνονται εκλογές μέσα σε απεργία! Ν’ αφήσουμε το γάμο και να πάμε για πουρνάρια; Ν’ αφήσουμε την Αγία Παρασκευή για την οδό Ακαδημίας;

Και τότε ξαφνικά η εικόνα φωτίζεται, και συνειδητοποιώ ότι ο δρόμος των εκλογών και ο δρόμος των κινητοποιήσεων είναι συνυφασμένοι: δημοκρατία και αγωνιστικότητα μαζί. Αφήνω στην άκρη την κρίση και τη μιζέρια ή, πιο σωστά, επιλέγω τα σωστά εργαλεία για να τις καταπολεμήσω.

 Τώρα που φτάσαμε μαζί ως την κάλπη μη ρωτάς, σε παρακαλώ, τι να ψηφίσεις. Εσύ ξέρεις καλύτερα.

Σχετικό θέμα: Τσομπανάκος ήμουνα, την ατζέντα άλλαζα

https://kasdaglis.wordpress.com/2013/06/14/%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B6/

Advertisements

4 responses to “ΕΡΤ – ΕΣΗΕΑ μετ’ επιστροφής

  1. Εξαιρετικό.

    Σημαντικότατη η μνεια στους εργαζόμενους στα ηλεκτρονικά μέσα, και ειδικότερα όσους βασανίζονται στα χαμαιτυπεία του κλάδου. Αν έγραφε σήμερα τα «χαμένα όνειρα» ο Μπαλζάκ σε αυτά θα επικεντρωνόταν.

  2. Εξαιρετικό.

    Σημαντικότατη η μνεια στους εργαζόμενους στα ηλεκτρονικά μέσα, και ειδικότερα όσους βασανίζονται στα χαμαιτυπεία του κλάδου. Αν έγραφε σήμερα τα “χαμένα όνειρα” ο Μπαλζάκ σε αυτά θα επικεντρωνόταν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s