Εκείνοι υποβρύχια εμείς υπογλώσσια

Προφανώς οι δύο κυβερνητικοί εταίροι έχουν ενστερνιστεί πλήρως την παραίνεση των Ευρωπαίων ως προς την υποχρέωση να «κάνουμε τα μαθήματά μας». Έτσι, φρόντισαν να δώσουν στο όψιμο κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας το φορμάτ της Έκθεσης Ιδεών.
Μια πρώτη απορία είναι πώς κατόρθωσαν οι δύο εταίροι να κυβερνήσουν επί τέσσερις μήνες τη χώρα ελλείψει ενός τέτοιου εμβληματικού κειμένου. Για το προηγούμενο διάστημα δεν υφίστατο πρόβλημα, δεδομένου ότι εφάρμοζαν, με μεγάλη συνέπεια και επιτυχία όπως όλοι γνωρίζουμε, το προηγηθέν κείμενο της τριμερούς προγραμματικής σύγκλισης. Συνέχεια
Advertisements

Με αφορμή τη Μαρία

Η μικρή Μαρία. Αναμφισβήτητα μια τραγική ιστορία. Για την ακρίβεια, χιλιάδες τραγικές ιστορίες που συμπυκνώνονται στο πρόσωπό της: οικογένειες που ξαφνικά ελπίζουν και πάλι.
Σύμφωνοι. Αλλά και μια καλή ιστορία για τα δελτία ειδήσεων, για τα πρωινάδικα, για τα talk shows. Μια ιστορία για να ξεχάσουμε τους άνεργους, την ύφεση, τη διεθνή κρίση, τα νέα μέτρα, το δημοσιονομικό κενό, την αθλιότητα των μνημονιακών πολιτικών. Συνέχεια

Ανατομία του Μανιφέστου των 58

Ανατομία του Μανιφέστου των 58

Διάβασα με δυο μέρες καθυστέρηση το κείμενο των «58». Μικρό το κακό. Εκείνοι άργησαν δυο δεκαετίες να το γράψουν. Τότε, βλέπεις, αρκετοί εξ αυτών είχαν άλλες προτεραιότητες -πέριξ της εξουσίας- και δεν πρόκαναν.

Μοχθούσαν δηλαδή να φέρουν την Ελλάδα εδώ που την έφεραν, υπηρετούσαν το μοντέλο της χρεοκοπίας εν τη γενέσει του, για να ‘ρθουν είκοσι χρόνια αργότερα να μας εξηγήσουν αφ’ υψηλού με ποιον τρόπο πρέπει τώρα να το αλλάξουμε εκ θεμελίων. Συνέχεια

Το πρώτο μάθημα από τον Φίλιππο Συρίγο

Η πιο μεγάλη στιγμή στην καριέρα του μεγάλου δημοσιογράφου που χάσαμε αυτές τις μέρες δεν είναι για μένα ούτε ο τελικός του Ευρωμπάσκετ, το 1987, ούτε οι σπουδαίες αποκαλύψεις του για το ντόπινγκ, για τη διαφθορά στον ελληνικό αθλητισμό ή για το σκάνδαλο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Συνέχεια

Αρκετά με τους διανοούμενους

Όλη αυτή η ιστορία μού θυμίζει νεαρούς γονείς που κάθονται πάνω απ’ το μωρό και περιμένουν φορτικά να πει το πρώτο του λογάκι. Κι αν καθυστερεί λίγο -κατά την άποψή τους- δε διστάζουν να φτάσουν μέχρι παιδοψυχίατρο.
Έτσι και η κοινωνία. Κάθεται συνεχώς πάνω από την ευγενή τάξη των διανοουμένων και τους καλεί φορτικά «να μιλήσουν», «να πάρουν θέση».
Το αστείο είναι πως αν το μωρό στην πρώτη του απόπειρα αποτύχει να προφέρει τις εγκεκριμένες λέξεις «μαμά» ή «μπαμπά» και συλλαβίσει μία μη προβλεπόμενη λέξη ή δοκιμάσει να αρθρώσει φθόγγους δικής του επινόησης (που για μένα θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον), το επίτευγμα αυτομάτως αμαυρώνεται. Ε, κάπως έτσι πάει το πράγμα και με τους διανοούμενους… Συνέχεια

Αντίο

Καλημέρα σας. Προχθές το βράδυ πέθανε ο Γιώργος. Φίλος στενός των γονιών μου, μια τετράδα τα δυο ζευγάρια, κολλητοί, αυτοκόλλητοι. Ο τελευταίος της τετράδας αν αυτό έχει κάποια σημασία.
Τον βρήκαν χτες το πρωί μπροστά στην τηλεόραση. Προφανώς καθόταν Δευτέρα βράδυ, προτού πάει για ύπνο, και παρακολουθούσε τα καμώματα της Χρυσής Αυγής, το τηλεοπτικό υπερθέαμα ή, πιο σωστά, τη μονοκαλλιέργεια των ημερών. Ίσως πάλι να παρακολουθούσε «Ανατροπή» και να ’φυγε (ελέω Πουλικάκου) μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη, προτού ανατραπεί ολόκληρη η ύπαρξή του και γείρει. Συνέχεια