Ο Αλέξης Τσίπρας το πιάνο και τα γαλλικά

Ζούλας-ΤσίπραςΣυνεχώς κερδίζει έδαφος μια σχολή πολιτικής κριτικής σε βάρος του πρωθυπουργού, που επικεντρώνεται στο σαβουάρ βιβρ, στο λάιφ στάιλ και στο κομ-ιλ-φο (μοιάζει κινέζικο, αλλά δεν είναι – πρόκειται για γαλλικά).

 

 

Δεν είμαι απ’ αυτούς που διστάζουν να κάνουν κριτική στον Αλέξη Τσίπρα και τις επιλογές του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι διατεθειμένος να υποφέρω το είδος της ανοίκειας κριτικής που επιχειρείται συστηματικά εις βάρος του στον δημόσιο λόγο. Πράγματα δηλαδή που μπορεί κάποιοι να συζητάνε μεταξύ τους σε σαλόνια, σε καφενεία ή σε κομμωτήρια, αλλά δεν είναι τόσο πρόσφορα στο επίπεδο της έγκυρης αρθρογραφίας. Γιατί δεν φοράει γραβάτα, γιατί χαμογελάει όπως χαμογελάει, γιατί είναι ντυμένη έτσι η Περιστέρα, γιατί είναι τόσο χάλια η εμφάνιση των συνεργατών του, γιατί δεν συναισθάνεται το ρόλο του και ντροπιάζει τη χώρα στα διπλωματικά σαλόνια όπου εκ του ρόλου του παρευρίσκεται.

Δεν καταλαβαίνω, στέρεψαν τα πολιτικά επιχειρήματα; Πιστεύει κανείς ότι μπορεί να αποδομήσει την πολιτική ηγεμονία ενός πρωθυπουργού επιμένοντας στο επίπεδο του σαβουάρ βιβρ και του λάιφ στάιλ; Τι είδους πολιτικός διάλογος είναι τέλος πάντων αυτός, με ποιον τρόπο ανοίγει διεξόδους και προοπτικές για τη χώρα; Πόσο νόημα έχει, από πατριωτικής απόψεως ας πούμε, το να επιχειρείς μεθοδικά να απαξιώσεις τις κινήσεις του πρωθυπουργού στον διεθνή διπλωματικό στίβο; Κι ακόμα, τι είδους δημοσιογραφία είναι αυτή που υποβιβάζει μονότονα την πολιτική κριτική σε τόσο φτηνή θεματολογία;

Τελευταίο τέτοιο κρούσμα ήταν χθεσινό άρθρο στην έγκριτη Καθημερινή, όπου με έξυπνο τρόπο ο αρθρογράφος αυτοταπεινώνεται μιλώντας για μια σειρά από προσωπικές του γκάφες σε παλιότερο γεύμα που του είχε παραθέσει ξένος διπλωμάτης, ώστε σε δεύτερο χρόνο να ταπεινώσει τον πρωθυπουργό για υπαρκτές και φανταστικές δικές του γκάφες. Για να ανακεφαλαιώσει ο συντάκτης:

«Δεν είναι η έλλειψη γραβάτας το πρόβλημα. Ούτε θέμα αγωγής είναι. Ακόμη και αν δεν σου έμαθαν τα βασικά οι γονείς σου όταν ήσουν μικρός, κάποια στιγμή μεγαλώνοντας βλέπεις γύρω σου και μαθαίνεις. Αυτό που ειλικρινά με κάνει να απορώ είναι ότι ένας νέος και κατά τεκμήριο ευφυής άνθρωπος επιμένει να μην αντιλαμβάνεται την αυτονόητη πια σε όλους ανάγκη να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του στο αξίωμά του…»

Πώς να το πω, μ’ αυτά και μ’ αυτά διεγείρεται η αστική αγωγή η δικιά μου. Είναι πασιφανής η αηδία που νιώθουν ο αρθρογράφος και οι όμοιοί του για το γεγονός ότι πρωθυπουργός της χώρας παραμένει ο Αλέξης Τσίπρας, κι ακόμα περισσότερο ότι την εκπροσωπεί σε διεθνές επίπεδο. Δεν ξέρω αν σ’ αυτό το συναίσθημα υπεισέρχεται και κάποια πολιτική ενόχληση για τα οφέλη που ενδέχεται να αποκομίζει από την πρόσφατη διεθνή παρουσία του, πότε δίπλα στον Βλαντιμίρ Πούτιν, πότε δίπλα στον Σι Τζινπίνγκ και πότε δίπλα στον Μπαράκ Ομπάμα.

Αναρωτιέμαι, όμως: Εντάξει, ας δεχτούμε ότι του κ. Τσίπρα δεν του έμαθαν οι γονείς του ούτε τα βασικά, κι ακόμα ότι μεγαλώνοντας δεν έχει τα μάτια του ανοιχτά για να μιμηθεί τα κόλπα της αστικής ευγένειας και του διπλωματικού πρωτοκόλλου. Αλλά σ’ εκείνους που διδάχτηκαν το σαβουάρ βιβρ από τα γεννοφάσκια τους και το εξέλιξαν με τον καλώς εννοούμενο μιμητισμό και την επιμέλειά τους, πού έτρεχε το μυαλό τους όταν η λεπτή ανατροφή τους περιστρεφόταν γύρω από το γαμημένο το φερ πλέι;

Θέλω να πω μ’ αυτό ότι, εντάξει, την ιδέα να είναι πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας και όχι οι καλοανατεθραμμένοι πολιτικοί του παρελθόντος, μπορεί να μην την αντέχεις. Υπάρχει όμως και η αστική ευγένεια. Υπάρχουν οι κανόνες της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία, το φερ πλέι, που λέγαμε. Υπάρχει η δημοσιογραφική δεοντολογία και το καίριο πολιτικό κριτήριο. Υπάρχει και η επιταγή της διακριτικότητας απέναντι στο οικογενειακό περιβάλλον των πολιτικών, που δεν υπάρχει λόγος να εμπλέκεται άνευ σημαντικής αφορμής στην πολιτική διαμάχη και να εκτίθεται σε ασύμμετρη δημοσιότητα.

Και, πάνω απ’ όλα, υπάρχει η αρετή της υπομονής. Αν δεν αντέχεις την ιδέα να είναι πρωθυπουργός σου ο Τσίπρας μην τρελαίνεσαι, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα σου δώσει αρκετές ευκαιρίες ή προσχήματα να του ασκήσεις πολιτική κριτική, και ίσως έτσι να καταφέρεις εντέλει να τον αποδομήσεις. Σου έχει άλλωστε ήδη προσφέρει αρκετές αβάντες, αλλά ίσως εσύ να μην ήσουν αρκετά οξυδερκής για να τις αξιοποιήσεις. Όπως και να ’χει, μην απαρνιέσαι τους καλούς σου τρόπους. Και προ παντός, μη χαλάς το στυλ σου. Απεμπολώντας την καλή ανατροφή που έλαβες από το σπίτι σου και βελτίωσες αργότερα με προσωπικούς κόπους και αυταπάρνηση, κινδυνεύεις να αποδομηθείς ο ίδιος, αντί να αποδομήσεις τον πολιτικό αντίπαλό σου.

Φυσικά τον αντίλογο τον γνωρίζω, και οι Συριζαίοι τα ίδια κάνουν στον δημόσιο διάλογο, πετώντας συχνά την μπάλα στην εξέδρα. Πέραν του ό,τι πρέπει κάποτε να τελειώνουμε μ’ αυτούς τους συμψηφισμούς (γαλλικά από τη μια, «γαλλικά» από την άλλη), η πολιτική και η κοινωνική συγκυρία παρουσιάζουν άπειρες ευκαιρίες πολιτικού διαλόγου επί της ουσίας, θέματα που αφορούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Και ίσως, λέω ίσως, μέσα από έναν τέτοιου είδους διάλογο να παραγόταν και κάποιο μικρό αποτέλεσμα υπέρ αυτών των ανθρώπων.

Advertisements

One response to “Ο Αλέξης Τσίπρας το πιάνο και τα γαλλικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s